0
Twój koszyk jest pusty.

Dokumenty


DOKUMENTY

 

[pobierz] 0.9 MB sttut-projekt

Projekt Statutu 2017

[pobierz] 0.1 MB wymagania-edukacyjne-z-chemii-dla-klasy-7-szkoly-p

CHEMIA

 

[pobierz] 0.1 MB wymagania-do-dzialow-tajemnice-przyrody-klasa-4-3

PRZYRODA IV

[pobierz] 0.1 MB wymagania-do-dzialow-tajemnice-przyrody-klasa-5

PRZYRODA V

 

[pobierz] 0.1 MB wymagania-edukacyjne-z-biologii-dla-klasy-7-2

BIOLOGIA

 

[pobierz] 0.1 MB fizyka1

FIZYKA

 

[pobierz] 0.1 MB przedmiotowy-system-oceniania-osiagniec-uczniow-z-

HISTORIA VII

 

[pobierz] 0.1 MB przedmiotowy-system-oceniania-z-historii-nowy

HISTORIA IV - VI

 

[pobierz] 0.1 MB przedmiotowy-system-oceniania-z-przyrody

PRZYRODA VI

 

[pobierz] 0.1 MB wymagania-edukacyjne-kl-7-2017

MATEMATYKA VII

 

[pobierz] 0.1 MB przedmiotowy-system-oceniania

MATEMATYKA

 

[pobierz] 0.5 MB przedmiotowy-system-oceniania-klasa-6

ZAJĘCIA KOMPUTEROWE VI

 

[pobierz] 0.3 MB przedmiotowy-system-oceniania-lubie-to-klasa-5

ZAJĘCIA KOMPUTEROWE V

[pobierz] 0.2 MB tb_sp_wymagania_inf_7

INFORMATYKA VII

 

[pobierz] 0.3 MB wymagania-edukacyjne-nowe-slowa-na-start-kl-7

JĘZYK POLSKI

 

[pobierz] 0.1 MB wymagania-na-poszczegolne-oceny-klasa-vi-doc

MATEMATYKA VI

[pobierz] 0.2 MB wymagania-na-poszczegolne-oceny-opracowane-na-pods

MATEMATYKA V

[pobierz] 0.1 MB wymagania-na-poszczegolne-oceny-z-matematyki-w-kla

MATEMATYKA IV

[pobierz] 0.6 MB program-wychowawczy-szkoly---nowy
[pobierz] 5.0 MB al_201608251807_0

List Ministra Edukacji Narodowej do dyrektorów, nauczycieli i pracowników oświaty w związku z rozpoczęciem roku szkolnego 2016/2017

 

[pobierz] 0.2 MB statut-sp-nr-2-w-szczawie

STATUT SP2 im.M.Kopernika w Szczawie

[pobierz] 0.1 MB wniosek

DEKLARACJA O KONTYNUOWANIU WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

[pobierz] 0.1 MB wniosek_do_przedsz1

Wniosek o przyjęcie do oddziału przedszkolnego

 

[pobierz] 2.2 MB 20141201_procedury_sprawdzian-1

PROCEDURY ORGANIZOWANIA I PRZEPROWADZANIA
SPRAWDZIANU W KLASIE SZÓSTEJ SZKOŁY PODSTAWOWEJ
obowiązujące w roku szkolnym 2014/2015

Realizacja procedury „ Niebieskiej Karty” w szkole podstawowej

Według Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 .09 2011r. w sprawie procedury „ Niebieskiej Karty” oraz wzorów Formularzy” Niebieska Karta” w przypadku podejrzenia stosowania przemocy w rodzinie ucznia, a także w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie ucznia, szkoła zobowiązana jest do uruchomienia procedury Niebieskie Karty.

Niebieskie Karty to procedura interwencji wobec przemocy w rodzinie, na którą składa się odpowiednia dokumentacja i tryb postępowania w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia zaistnienia przemocy.

Procedura, o której mowa, dotyczyć może sytuacji, w których dziecko:

- obserwowało przemoc na przykład w relacji opiekunów lun innych członków rodzin;

- słyszało przemoc;

-doznawało przemocy ze strony sprawcy;

-słyszało o przemocy od członków rodziny;

-narażone było na zakłócenia funkcjonowania w rodzinie, zwłaszcza w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia przemocą.

Uwaga!

Stosownie do art. 9d ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się w oparciu

o procedurę „ Niebieskiej Karty” i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą w rodzinie.

[pobierz] 0.1 MB karta_zgloszenia_2015_do_kl__i

Zabawy i ćwiczenia doskonalące umiejętności dziecka niezbędne do rozpoczęcia nauki w szkole.

Jak w zabawach ćwiczyć rączki dziecka?

1. Wykonywanie różnych rzeczy, konstruowanie budowli, figur geometrycznych i brył. Można wykorzystać plastelinę, wykałaczki patyczki, plastikowe „słomki” do picia.

● „Jeżyk” z plasteliny lub przekrojonego ziemniaka (jabłka itp.) – igłami mogą być wykałaczki lub „słomki”, „igłę” wciska się dwoma palcami, co stanowi doskonały trening do prawidłowego trzymania ołówka.

● Figury geometryczne – budujemy je z małych kulek plasteliny i wykałaczek lub zapałek, patyczków liczmanów, lub słomek. Ćwiczone są paluszki (robienie kulek) i odpowiednie chwyty.

● Ludziki lub zwierzęta z plasteliny i patyczków – powstają szybko, ćwiczą paluszki, prawidłowe chwyty i dają radość tworzenia.

● Bryły z patyczków (sześciany, czworościany itp.) – „węzłami” są kulki plasteliny.

2. Co dziecko może dorysować by powstał obrazek?

● My dorośli rysujemy owal, a dziecko np. dzieli go wzdłuż, dorysowuje po każdej stronie 3 nóżki, rysuje kropki i powstaje biedronka. Do owalu narysowanego pionowo należy dorysować na górze kółeczko – główkę misia, po obu jej stronach dwa małe kółeczka ( to będą uszy misia), po obu stronach owalu na górze i na dole rysujemy małe, dość duże owale – łapki misia (tak można też rysować kotka, zajączka, misia, pajacyka itp.).

● Z drukowanej literki A rysujemy chłopczyka i dziewczynkę, z literki C - powstaje dżdżownica, z cyferki 7 – piesek, z cyfry 2 – kaczka lub bocian itp.

● Rysujemy obok siebie z przerwą 3 mm poziome prostokąty, pod nimi w odległości 1 cm poziomą linię, dziecko pod każdym prostokątem rysuje kółka i powstaje długi pociąg.

● „Figuraki” – do prostokąta narysowanego przez nas pionowo dziecko dorysowuje kółko na górze, po bokach małe prostokąty, na dole tez małe, ale dłuższe – i tak z różnych figur geometrycznych powstają ludziki, zwierzaki itp.

3. Rysujemy i opowiadamy bajki

Należy przygotować karton, kredki lub mazaki. Rozkładamy karton na podłodze lub na dużym stole i zaczynamy opowiadać bajkę rysując góry, lasy, rzeki, króla, królewnę itp. Po kilku zdaniach przerywamy, a dziecko zaczyna opowiadać dalej i rysuje tak, jak potrafi.

4. Dziecko ćwiczy rączkę rysując drogi w labiryntach i łącząc kropki w obrazek. Wiele zabaw tego typu znajdziemy w gotowych książeczkach , można je także przygotować samemu.

 

 

Zabawy ćwiczące spostrzeganie wzrokowe

Pamiętajmy, by dziecko nie było podczas zabaw zmęczone, bawimy się krótko, ale często. Zabawy mają się kończyć sukcesem dziecka.

● Wylepianie i rysowanie. Dziecko wylepia plasteliną powierzchnię figur geometrycznych narysowanych przez nas na kartonie i rysuje ich kształty na kartce papieru. Wylepioną figurę dzieli na części przy pomocy dorosłego, rysując linie (np. przekątne) plastikowym nożem na plastelinie. Następnie linie te rysuje kolorową kredką na kształcie narysowanym na kartce.

● Składanie w całość pociętych na części np. pocztówek. Stopniujemy trudność przecinając pocztówkę na dwie, potem trzy, cztery itd. części. Najpierw tniemy po liniach pionowych i poziomych, następnie ukośnych, potem - falistych. Dziecko może złożoną pocztówkę przykleić na karton.

● Układanie mozaiki wg wzoru. Jedną z najbardziej kształcących spostrzeganie wzrokowe zabawek są klocki typu mozaiki, wykonane ze sklejki, tektury, drewna, plastiku. Do klocków dołączone są wzory o różnym stopniu trudności.

● Gotowe zabawki typu: Patyczaki, Układanka – Przybijanka, Piotruś, a także układanie obrazków z puzzli i klocków, układanie budowli z klocków lego wg wzoru.

● Zgadywanki: czego brakuje na rysunku? Znajdź taki sam, Co tu nie pasuje, Czym różnią się obrazki?

● Gdzie się schowały literki (cyferki)? Rozsypanka literowa w której dziecko ma znaleźć wskazaną literę lub cyfrę.

● Opowiedz co to jest, a potem narysuj. Pokazujemy na kartonikach pojedyncze litery alfabetu, a dziecko opowiada, jak one wyglądają i jak się nazywają. Następnie rysuje je na kartce lub „znikopisie”

● Dorysuj takie same. Dorosły rysuje dziecku np. motyla ozdabiając skrzydła wzorkiem tylko z jednej strony. Dziecko ma za zadanie powtórzyć wzór z drugiej strony motyla.

● Układanie kompozycji z różnych figur geometrycznych i z różnych drobnych elementów. Dorosły układa kompozycje, a dziecko odtwarza je z porozrzucanych elementów

Zabawy ćwiczące spostrzeganie słuchowe

● Uczenie się wierszyków. Można dzielić wierszyki na sylaby i wyklaskiwać rytm. Dziecięce wyliczanki także są dzieleniem na sylaby.

● Muzyczne nóżki i paluszki. Przy śpiewaniu znanych dzieciom piosenek („Wlazł kotek”, „My jesteśmy krasnoludki”, „ Małe pieski dwa” i innych) można skakać w rytm na obu nóżkach lub przeskakiwać z nóżki na nóżkę. Inną wersją jest wystukiwanie paluszkiem o stół lub rytmiczne rysowanie ołówkiem na papierze pionowych lub poziomych kresek.

● Muzykanci. Dzieci wystukują rytm różnych melodii lub rytmy podane przez dorosłych patykiem na bębenku, garnku. Uderzają pokrywkami, grzechocą grzechotkami itp.

● Podział na wyrazy, sylaby. Podajemy zdania do podziału na wyrazy lub słowa do podziału na sylaby, a dziecko klaszcze, albo podskakuje na obu nóżkach.

● Podział na sylaby. Pokazujemy dziecku obrazki, a ono dzieli na sylaby wskazane elementy. Potem my dzielimy na sylaby, a dziecko pokazuje
( dokonując w myślach syntezy) na obrazkach właściwe konkrety.

● Kto wymyśli więcej wyrazów zaczynających się od… Podajemy sylabę, a dziecko dopowiada dalszą część (np. od „ko” ko – tek, ko – nik).

● Mama poszła do sklepu i kupiła różne rzeczy, których nazwy zaczynają się od... można podać sylabę lub kolejno podawać różne głoski.

● Wybieranie słów zaczynających się daną sylabą lub głoską. Czytamy powoli wybrany tekst, a dziecko słysząc słowo rozpoczynające się daną głoską klaszcze.

● Narysuj taką rzecz (rzeczy), która zaczyna się i kończy na… (np. zaczyna się na „k” a kończy na „r”, zaczyna na „b” a kończy na „n”).

● Dobieranki – rymowanki. Mówimy krótkie słowo, a dziecko ( na początku
z naszą pomocą) podaje inne, rymujące się słowo, np. sok – smok, szybka – rybka itp.

Zabawy i ćwiczenia usprawniające czynności myślenia

Każda sytuacja, w której znajduje się dziecko, każda forma jego aktywności jest do wykorzystania w ćwiczeniach myślenia.

● Jazda busem/pociągiem – zabawa w zgadywanie. Pytamy dziecko: Jak myślisz, czemu w busie jest tłok?, Co to jest bus/ autobus? Czym różni się autobus od pociągu, a co mają wspólnego autobus i pociąg? A dlaczego autobus może jechać? Jak myślisz, dlaczego należy ustąpić miejsca starszej osobie? Po co są przystanki? Kto to jest kierowca? Lista pytań może być nieograniczona.

● Zagadki. Zagadki także wiążą się z definiowaniem , porównywaniem, wnioskowaniem itp. Mogą być w formie pytania: Co to jest..? lub w postaci określenia czegoś, co dziecko ma odgadnąć.

● Niedorzeczności. Mogą być opowiedziane lub pokazane na obrazkach. Mówimy np. Pomyśl i powiedz, co tu jest nie tak, co tu jest niemądrego, dlaczego to jest niemądre (np. chłopczyk poszedł na spacer, nagle zaczął padać deszcz, chłopiec zerwał trawkę i schował się pod nią jak pod parasolem). Możemy na poczekaniu wymyślać tego typu historyjki, a potem dziecko je wymyśla.

● Twórcze myślenie. Znana technika ćwiczenia tzw. giętkości myślenia, czyli wykraczania poza utarte schematy. Punktem wyjścia do rozważań może być każda rzecz, pytamy np. Do czego służy doniczka? I wymyślamy różne rodzaje jej zastosowań.

● Wnioskowanie. Układanie rozsypanych historyjek obrazkowych w logiczną całość i uzasadnienie tego ułożenia.

● Wokół odwracalności myślenia – jak myślisz…? Pytamy dziecko np. Jeśli z tej foremki przesypiemy piasek do kubełka, to piasku będzie tyle samo, mniej czy więcej? Spróbuj! Przelej przez lejek wodę z miseczki do słoiczka - czy wody w słoiczku będzie tyle samo, więcej czy mniej?

● Co pasuje, co nie pasuje – zabawy w klasyfikowanie. Kładziemy przed dzieckiem: łyżkę, nóż, łyżeczkę, talerzyk, szklankę, ołówek. Pytamy: Co nie pasuje, a co można jeszcze dołożyć? Układamy obrazki różnych ptaków lub zwierząt, a przy nich obrazek przedstawiający statek lub traktor - powtarzamy pytanie. Dziecko także może tworzyć różne zestawy, a my coś wykluczamy lub dokładamy, podając przy tym uzasadnienie.

● Rozumienie różnych sytuacji. W tej zabawie wykorzystujemy obrazki w książkach, treści opowiadań lub sami tworzymy różne historie. Zadaniem dziecka jest podanie uzasadnienia zachowań lub przewidywanie ich skutków, np. Maciek chciał iść na spacer, wyjrzał przez okno i po chwili zaczął szukać kaloszy i parasola. Jak myślisz, dlaczego? Ania zrywała róże z krzaka, po czym przybiegła z płaczem z ogródka do domu. Jak myślisz, co się stało?

 

Zabawy i ćwiczenia w poprawnym mówieniu

Ćwiczenia poprawnej wymowy prowadzi logopeda i, pod jego kierunkiem rodzice dziecka. Ważne jest aby ćwiczyć w domu z dzieckiem codziennie ok. 10 – 15 min. Warto pamiętać, że dziecko, nawet jeśli nauczy się prawidłowo wymawiać głoski podczas zajęć z logopedą, to w mowie potocznej często mówi jeszcze wadliwie – działa stary nawyk, a dziecko jest jeszcze zbyt małe, by kontrolować się na bieżąco. To my dorośli przypominamy, poprawiamy bez krytyki, z humorem i zachętą, że już niedługo dziecko będzie mówiło bardzo dobrze.

W celu zwiększenia zasobu słów i poprawienia dykcji można zaproponować dziecku następujące zabawy:

● Zabawy z echem. Mówimy pojedyncze słowa (wolno i wyraźnie) , a dziecko powtarza je za nami tak samo, tylko nieco ciszej i po kilka razy – jak echo. „Echo” stopniowo mówi coraz więcej, powtarza całe zdania przeczytanego przez nas tekstu, recytuje proste wierszyki, śpiewa krótkie piosenki, lub tylko refren itp.

● Zabawa w spikera radiowego. Zachęcamy dziecko by patrząc na obrazki wymyślało różne historyjki, wydarzenia i opowiadało je radiowym głosem. Jeśli mamy możliwość, to warto nagrać to, co dziecko mówi i poprosić, by odsłuchało swoją wypowiedź – dziecko odbiera wówczas własną mowę tak, jak my ją słyszymy i często motywuje się bardziej do ćwiczeń i zabaw.

● Kto dopowie? Zabawa dla co najmniej 3 osób. Jedna z nich mówi jakiś rzeczownik, np. słońce, a pozostałe osoby po kolei dodają inne słowa, które ze słońcem mogą się kojarzyć ( mogą to być przymiotniki – np. promieniste, żółte, czasowniki – opala, parzy, przysłówki – gorąco, parno). Dzieci podczas takiej zabawy uczą się nowych słów, przez co wzbogacają swój słownik. Odmianą wyżej opisanej zabawy jest szukanie słów, które określają dany przedmiot, np. piłkę (Powiedz, jaka jest piłka?).

● Kto się dobrze czuje, ten z nami rymuje. Zabawa w wymyślanie rymów.

Zabawy i ćwiczenia – jak pomagać w kształtowaniu uwagi?

● Uwagą dziecka można w pewnym zakresie kierować i ćwiczyć używając znanych nam wszystkim wyrażeń. Nastawiamy dziecko na skupienie uwagi za pomocą zwrotów typu: To ważne!, Zwróć na to uwagę…, patrz uważnie, rób to powolutku, to się uda.

● Szukanie różnic między podobnymi obrazkami. Zabawa ta wymaga bardzo dużej koncentracji uwagi, by nie przeoczyć jakiejś różnicy.

● Szukanie braków na obrazkach. Instrukcja: Czego tu brakuje, czego rysownik zapomniał narysować?

● Szukanie ukrytego przedmiotu.

● Labirynt – szukanie drogi. Instrukcja: znajdź drogę w labiryncie, uważaj, by się nie pomylić.

● Szukanie sylaby. Mówimy: Przeczytam ci coś, a jak usłyszysz słowo zaczynające się na „ko” (na „ba”, na „ le” itp.) klaśnij w rączki.

Pamiętajmy! Każda zabawa (klocki, układanie puzzli, rysowanie, staranne kolorowanie itp. ) uczy skupiania uwagi i ćwiczy ją – starajmy się wówczas nie przerywać zabawy dziecka.

Zabawy i zajęcia uczące pokonywania trudności, oswajające
z przegraną, kształtujące przekonanie „potrafię, uda mi się”

● Gdy dziecko mówi: nie potrafię, nie umiem - to zamiast: spróbuj, trzeba się tego nauczyć, teraz nie wyjdzie, ale może potem tak itp. warto powiedzieć:

- dlaczego tak sądzisz?

- jak myślisz, co można zrobić, by wyszło, udało się? – zastanów się nad tym, a potem pogadamy o rożnych sposobach,

- jak myślisz, co przeszkadza w tym, by udało Ci się?

- a może poprosimy jakąś czarodziejkę, by pomogła, co też ona może zrobić?

- zostawmy to, ja opowiem Ci coś (przeczytam), a potem ......zaczniemy od początku.

● Gdy dziecko mówi: nie chcę, to zamiast namawiać, przekonywać, kazać, zmuszać można (oczywiście nie od razu, ale po kilku minutach) powiedzieć:

- będziesz rysować tym ołówkiem, czy tym, świeżo zatemperowanym?

- będziesz jeść kanapkę z serem, czy z wędliną?

- nastawiam budzik , zadzwoni za 10 minut, jestem ciekawa, czy Ty pierwszy to zrobisz, czy też pierwszy zadzwoni budzik, kto wygra?

- jestem bardzo ciekawa, czy szlaczek, który zaczynasz rysować będzie ładniejszy (bardziej kolorowy, większy itp.) od tego, który rysowałeś wczoraj?

● Gdy dziecko z poczuciem przegranej mówi: i tak mi nie wyjdzie, i tak mi się nie uda, to nie przekonujmy, ale np. zaproponujmy zabawę w „nieudasie”: narysuj coś, co Ci się nie uda, takiego „nieudasia”; o tak....Jak teraz przymrużę oczy, to twój rysunek troszkę przypomina.... (smoka, wieloryba, ducha, potwora. kota, węża itp.). Teraz ja dorysuję tutaj coś i tutaj i ....O, zobacz, jaki świetny ...(pędzący samochód, lecący ptak itp.). A teraz ja coś narysuję, a Ty przymruż oczy i dorysuj. Takie zabawy ze śmiechem, wspólną radością

obniżają napięcie psychiczne i dodają dziecku otuchy – dzięki temu różne prace wychodzą coraz lepiej.

● Gdy dziecko mówi, że to trudne, zaproponujmy wspólne działanie lub zabawę: wiesz co, poukładajmy razem puzzle; jak myślisz, od czego zaczniemy?, w którym miejscu na stole (podłodze) będziemy układać?, ja zaczęłabym od głowy – pomóż mi szukać...itp. Gdy dziecko wciągnie się do układania, to my musimy koniecznie coś ważnego zrobić; za chwilę przyjdę

– mówimy. Po kilku (kilkunastu) minutach przychodzimy i opisujemy, co się zmieniło: widzę, że ułożone są łapki misia, o, a tutaj już jest piłka i kwiatek...zwykle dziecko włącza się i opowiada, co zrobiło, a my z dumą: nie sądziłam (-em), że jesteś takim „dobrym układaczem”. Na podobnych zasadach możemy budować z klocków, odnajdywać różnice między obrazkami (tylko zaznacz, jakie różnice znalazłeś, zobaczę jak wrócę), odgadywać rebusy, sprzątać w pokoju itd.

Zabawy i ćwiczenia pomocne w kształtowaniu emocji

● Zabawa w „miny” – siedząc naprzeciw dziecka robimy „miny” - przyjmujemy mimikę twarzy typową dla podstawowych emocji (radość, smutek, złość, zdziwienie, lęk – obawę). Dziecko zgaduje, jakie emocje pokazujemy, a następnie ono robi „miny”, a inne dzieci zgadują jakie emocje są wyrażone. Odmianą tej zabawy jest opowiadanie lub czytanie bajek i ilustrowanie „minami” przeżycia bohaterów. (Zabawa służy rozpoznawaniu i określaniu

rodzajów emocji na podstawie obserwacji mimiki twarzy).

● „Pomyśl, wyjaśnij, pomóż” Zabawa polega na krótkim

przedstawianiu różnych sytuacji, z którymi dziecko styka się i prowokowaniu dziecka do podania przyczyn emocji bohatera opowiadania i sposobów pomocy. Np. Wojtuś miał gorączkę, bolała go główka. Mama powiedziała mu, ze następnego dnia pójdą do pana doktora i wtedy Wojtuś zaczął płakać .Jak myślisz, dlaczego on tak płakał? Dziecko najprawdopodobniej odpowie, że bohater bał się doktora, że nie lubi. że nie chce itp. Tak długo stawiamy dalsze pytania: dlaczego?, aż dziecko uzasadni przy pomocy konkretów swoją odpowiedź. W dalszym ciągu zabawy pytamy: jak można pomóc Wojtkowi?, co można zrobić, co można powiedzieć, żeby nie płakał i uspokoił się? (bohater powinien mieć inne imię, niż dziecko).

Inny przykład: Ania wróciła ze szkoły (przedszkola) bardzo smutna. Nie chciała nic powiedzieć, nie chciała się bawić, ani przytulić do mamy. Jak myślisz, co się stało, dlaczego Ania była smutna?.......Jak można jej pomóc, co chciałaby usłyszeć od mamy?

Koledzy bawili się razem, budowali z klocków zamek. Po pewnym czasie jeden z nich, Adaś wstał, odszedł od klocków i zaczął płakać. Jak myślisz, co się mogło stać, dlaczego Adaś płacze, co czuje? Jak można mu pomóc, co powinien zrobić drugi kolega, Paweł? Jak on może uspokoić Adasia?

Asia rysowała obrazek, zaczęła kolorować go kredkami, zmęczyła się i coraz gorzej jej wychodziło. Wstała, podarła rysunek i rozpłakała się. Jak myślisz, co ona myślała, co czuła?jak można jej pomóc, co chce usłyszeć od Pani w szkole (w przedszkolu)?A co od mamy?

Jeżeli będziemy przedstawiać sytuacje bliskie dzieciom, to nie tylko uświadomimy im przyczyny emocji i sposoby pomocy, ale dowiemy się co myślą i czują nasze dzieci i czego oczekują od nas.

● „Przedstawianie uczuć przy pomocy barw”. Możemy powiedzieć wprost, albo po przeczytaniu czy opowiedzeniu bajki, czy też w sytuacji, gdy dziecko coś przeżywa, że będziemy malować farbami, albo kolorować kredkami, to, co czujemy. Np. pomyśl, jaki kolor ma smutek Kopciuszka, gdy dziewczynka dowiedziała się, że nie pójdzie na bal? A jaki kolor ma smutek i przykrość Brzydkiego Kaczątka, gdy inne ptaki dokuczały mu? A jaki kolor ma Twoje uczucie, gdy coś nie uda się? Na jaki kolor można pomalować pokój, żeby dziecku było w nim wesoło i przyjemnie? W takich zabawach dziecko poznaje zarówno przyczyny emocji, jak i nastrój otaczający osobę, która przeżywa ( nastrój przedstawiamy za pomocą barw).

● „Poszukiwacz skarbów” – skarbami są przejawy emocji pozytywnych; szukamy ich przeglądając ilustrowane książki dla dzieci, ilustrowane czasopisma itp. Dziecko próbuje nazwać uczucie analizując mimikę twarzy na ilustracji oraz zgadnąć, co jest przyczyną takiego uczucia, dlaczego ktoś może być radosny, zadowolony, ciekawy itp.

● „Ratownik” – bawimy się w udzielanie pomocy ludziom, którym jest źle. Szukamy w książkach lub ilustrowanych pismach rysunki, czy fotografie ludzi, którzy przeżywają przykre uczucia. Zastanawiamy się z dzieckiem, dlaczego jest tym ludziom przykro i jak możemy im pomóc.

● „Paluszkowe bajki” – zakładamy na rękę czarne lub brązowe niezbyt grube rękawiczki. Na czubkach poszczególnych palców rękawiczki od wewnętrznej strony dłoni przyklejamy małe, wycięte z papieru owalne „buźki” z narysowanymi różnymi oznakami emocji. Dziecko wybiera paluszek nie wiedząc, co jest na nim narysowane, ponieważ pokazujemy mu

zewnętrzną stronę dłoni. Opowiada bajkę o „paluszkowym ludziku”, jego przygodach i uczuciach zgodnych z mimiką „buźki”. Następnie dziecko wskazuje palec, o którym my opowiemy bajkę, lub inne dziecko.

Opracowano na podstawie: B. Janiszewska „ Mam 6 lat i idę do szkoły”,Warszawa 2011.

[pobierz] 3.6 MB ryzyko-uzywania_narkotykow_26

Nowe publikacje o profilaktyce używania substancji psychoaktywnych

Zachęcamy Państwa do zapoznania się z nowymi materiałami dotyczącymi profilaktyki używania substancji psychoaktywnych:

Poradnik pt.: „Ryzyko używania narkotyków przez młodzież”
Informator „dopalacze” na stronie www.kbpn.gov.pl